Dankwoord aan Piet Lemmers

Dankwoord aan Piet Lemmers

Lieve Ardje, kinderen en kleinkinderen van Piet, beste Familie, Geachte aanwezigen,

Namens  de Vuttersgroep van onze Tennisvereniging mag ik Piet, onze tennisvriend en 20 jaar lang voorzitter, gedenken en bedanken.

Uitgangspunt daarbij zijn de herinneringen van Anneke, van Frits, van Jan en van mijzelf.

Zo lang als ik met onze groep samen tennis, vormde Piet eerst met Martin en daarna samen met Frits de vanzelfsprekende leiding.

Piet was een zachtaardige en aimabele man. Hij vond dat ieder zich thuis moest voelen in de groep. Ook andere tennissers buiten de groep konden desgewenst met ons meedoen. De minste wrijving onderling liet hij niet groter worden, maar loste hij direct met praten met de boosdoeners op.

In zijn bescheidenheid en functionerend op de achtergrond vond  hij het niet prettig als je hem -ook al was het plagend- als voorzitter aansprak. Iedereen kon dat werk doen vond hij en hij deed dat nu toevallig.

Geruisloos regelde hij ons reilen en zeilen.

Hij had door de lange duur van zijn voorzitterschap en zijn rustige manier van doen echt een prestige opgebouwd in onze groep en in de vereniging. Zijn woord en opvatting telden ergens voor.

Dat bestuurswerk samen met Frits betrof ons jaarlijkse onderlinge toernooi en gezamenlijk etentje, de regionale competitie met eerst 3 teams en nu helaas nog 1 in voor- en najaar, het deelnemen aan het gezamenlijke baanonderhoud, het voorzitten van de vergaderingen en niet te vergeten het met een persoonlijk woord van lof of troost bij het uitreiken van de gewonnen prijzen op dat toernooi.

Meerder keren was  Piet -vanwege zijn financiële deskundigheid als bankman- samen met zijn oud-collega Henny ook lid van de kascommissie van de Vereniging.

Op de baan, waar hij de laatste jaren lopend vanuit huis met snelle pas naartoe kwam, was hij bijna altijd van de partij, maar had wel een hartgrondige hekel aan korte of hoge ballen. Hij weigerde vaak daarop te lopen en speelde liever langere rally’s.

Lang opende Piet onze vergaderingen met vermelding van degenen, die niet meer onder ons waren en die dan werden verwacht van boven voor mooi weer te zorgen bij het toernooi. De afgelopen jaren deed hij dat niet meer. Het waren er inmiddels te veel geworden, denk ik.

In de combinatie van geruisloos leiding geven,op de achtergrond zijn en zijn relatief kleine gestalte deed Piet mij wel eens denken aan zijn bekende voornaamgenoot oud-premier Piet de Jong. Dat kwam ook doordat zij allebei een marineachtergrond hadden. Piet heeft me wel eens verteld, dat hij zijn diensttijd op de Karel Doorman had doorgebracht.

15 jaar geleden werd Piet ernstig ziek, maar herstelde gelukkig prima na zijn operatie. Hein Landman en ik bezochten hem in het ziekenhuis.

Tijdens zijn herstel wilde Piet graag fietsen.

Piet en ik fietsten een middagje door Nijmegen en bezochten voor hem dierbare plekken,waarover hij honderduit vertelde.

We bezochten zijn moestuin aan de Dorpsstraat, die zijn lust en zijn leven was. Vanaf het vroege voorjaar was hij daar dagelijks uren in de weer met het verbouwen van groente en fruit. Hij kweekte er ook prachtige wilde bloemen, terwijl hij er rondstapte met zijn strooien hoed en kaplaarzen. Trouw voerde hij daar iedere dag twee wilde katten,een taak, die hij overdroeg als hij op vakantie ging.

Vervolgens wilde hij mij de nabij gelegen de parochiekerk uit zijn jeugd aan de Dennenstraat laten zien. Op het kerkhof achter de kerk bezochten we de graven van reeds lang geleden overleden familieleden. Hij vertelde toen ook in die omgeving te zijn opgegroeid en naar school te zijn gegaan.

In zijn allerlaatste bericht aan mij memoreerde hij onze fietstocht nog.

Trots was hij op Ardje, zijn vrouw. Hij vertelde dat ze mooi klassiek zingen kon, hoe prachtig ze gezongen had bij een bruiloftsmis van vrienden en hoe ze samen genoten van zanguitvoeringen op de tv. Hij was ook erg trots op hun kleinkinderen. Vaak zag ik of Ardje of Piet de kleinkinderen -hier dichtbij- van school halen of ze er naartoe brengen. De vakantie op Ameland was ook een jaarlijks terugkerend gebeuren,waarvan hij genoot. Zie de prachtige foto op de kaart.

Afgelopen mei, terwijl Piet begin die maand nog mee tenniste en zich redelijk voelde, was de uitslag van medisch onderzoek veel ernstiger dan destijds en was beterschap eigenlijk uitgesloten.

Veelzeggend is achteraf misschien dat Piet in zijn laatste vergadering dit voorjaar aangaf dat hij zijn bestuurstaak wilde overdragen. Ook persoonlijk gaf hij mij aan dat het samen tennissen van hem niet meer zo hoefde. De sfeer was  volgens Piet niet meer zoals ie eerder was. Wellicht had dat laatste ook te maken met het feit dat nauwe collega’s uit zijn werkzame leven bij de bank met wie hij persoonlijk bevriend was gebleven en die vast deel uitmaakten van onze groep,zoals Henny Derksen en Hans Janssen er niet meer waren en dat hij die miste.

Lieve Ardje, kinderen en kleinkinderen, familie en vrienden: heel veel sterkte gewenst met het verdragen en verwerken van het verlies van Piet.

Piet, dank je wel voor alles.

Hans van der Weide, Nijmegen 22 juli 2019

 

 

 

Reacties zijn gesloten.